Er is hier eigenlijk niks. En toch alles.De zin die iedereen zegt als hij het probeert uit te leggen aan iemand die er nooit is geweest.
Ik ben even niet bereikbaar. Ik zit op Vliebiza.Vliebiza is de bijnaam van het eiland. Waar die vandaan komt, staat hiernaast uitgelegd.
Op Vlieland zit je haar nooit goed. Je hoofd meestal wel.Er is geen kapsel bestand tegen de Badweg met windkracht zes.
Vandaag even niks. Morgen ook.Het enige vakantieprogramma dat op Vlieland echt werkt.
Vlieland is het antwoord. Ik weet alleen de vraag niet meer.Met het strandhuisje en een zwarte hond in de vloedlijn.
Op Vlieland rijden alleen de mooiste kilometers.Want er rijden geen auto's. Alleen fietsen, en de Vliehors Expres.
Op Vlieland waait alles los.Je haar, je agenda, je hoofd. In die volgorde.
De vakantie begint al op de boot.Ergens halverwege de overtocht zakken je schouders. Dat gebeurt elke keer.
Sjezen over de Badweg.De weg van het dorp naar het strand, en het stuk waar iedereen even harder gaat trappen.
Nog even de Dorpsstraat in.Nooit met een doel. Altijd met een ijsje terug.
Het waait wel over.Op Vlieland zowel weerbericht als levensadvies.
Een heel strand voor jezelf. Dat is pas zen.Twintig kilometer strand, en buiten de zomer sta je er vaak alleen op.
Lekker uitwaaien.De reden dat half Nederland op de boot stapt.
Iedere leeftijd heeft een eigen Vlieland.Als kind het strand, als student de strandtent, daarna weer het strand.
Ik hang nog even op Vlieland.Deze hangt inmiddels ook echt, aan een tas.