Vorig jaar stond ik half november in het atelier met vierentwintig lege zakjes voor me en één heel eenvoudige gedachte: dit ga ik nooit vol krijgen. Niet omdat ik niets kon bedenken, maar omdat ik me ineens realiseerde wat vierentwintig dagen achter elkaar eigenlijk betekent voor een dier van een kilo of vijftien.
Dat is namelijk het probleem met een adventskalender voor je huisdier. Ze zijn ontzettend leuk. En als je er niet over nadenkt, geef je je hond of kat een maand lang elke dag een extra snoepje. Dat is bij elkaar een flinke hoeveelheid eten die er nergens vanaf gaat.
Dus ik doe het sindsdien anders, en dat wil ik hier gewoon even opschrijven.
Ongeveer acht vakjes snack. Ongeveer acht vakjes iets om mee te doen. En ongeveer acht vakjes met iets wat helemaal geen eten is.
Die laatste categorie is degene die mensen vergeten, en het is mijn favoriete. Een briefje met "vandaag gaan we een half uur langer wandelen". Een nieuwe bandana. Een borstelbeurt op de bank. Een dag waarop de hond mee mag naar de bakker. Je dier kan niet lezen, dus dat briefje is eerlijk gezegd voor jou. Maar het werkt, want jij houdt je er wel aan.
En eerlijk: acht snacks over vierentwintig dagen voelt voor een hond nog steeds als een feest. Ze tellen niet.
Kleine, harde snacks die je kunt breken. Een kauwstaafje op de dagen dat je lang weg bent. Een snuffelmatje of een propje papier met iets erin: dat kost vijf minuten van jouw tijd en twintig minuten van de zijne. Een balletje. Een nieuw touwtje.
Op vijf december en op vierentwintig december stop ik iets groters. Niet omdat een hond het verschil weet, maar omdat het dan toch al feest is in huis en het leuk is als hij meedoet.
Katten zijn moeilijker, en dat komt doordat ze na twee minuten klaar zijn met wat je ook bedenkt. Ik houd het bij één klein ding per dag en ik herhaal bewust. Drie keer hetzelfde soort balletje in een maand is geen luiheid; dat is precies hoe een kat het fijn vindt.
Verder: een klein zakje kattenkruid, een veertje aan een touwtje, een propje papier, een lege doos op de zesde. Ik zweer bij de lege doos. Vierentwintig vakjes vol duur speelgoed, en dan gaat de kat op het karton zitten.
Wat er nooit in gaat. Chocolade, rozijnen, druiven, ui, knoflook, macadamianoten en alles waar xylitol in zit. Ook geen pepernoten of kruidnoten, hoe onschuldig ze eruitzien. En niets wat je dier in één keer kan doorslikken. Twijfel je over iets: laat het gewoon weg, of vraag het je dierenarts. Er zijn vierentwintig vakjes, er is ruimte zat.
Vierentwintig papieren zakjes aan een touw is het simpelst, en het staat het leukst. Een eierdoos van twee dozijn kan ook, of een schoenendoos met tussenschotjes. Ik beschilder de nummers met de hand. Scheef is niet erg, scheef is juist leuk.
Begin met verzamelen in de eerste helft van november. Dat klinkt vroeg, maar de leuke dingen zijn eind november overal uitverkocht, en dan sta je in de laatste week alsnog vierentwintig vakjes te vullen met wat er toevallig nog ligt. Vul hem af in de laatste week van november, hang hem op maandag 30 november op, en zet daarna de hele maand niets meer recht.
Koop je liever iets kant-en-klaars? Dat mag van mij hoor. Haal hem dan gerust in huis en vervang een paar vakjes door iets van jezelf: een briefje, een extra wandeling, dat lege doosje. Het leukste aan zo'n maand zit niet in wat je koopt.
Zoek je liever iets waar ik het uitzoekwerk voor doe: ik pak zelf verrassingsboxen voor honden en verrassingsboxen voor katten in, met dezelfde verdeling tussen snacks, spullen en iets voor het baasje. Je vertelt me welk ras je dier is, hoe oud hij is en waar ik rekening mee moet houden, en je rekent meteen af met iDEAL. Alles wat ik inpak gaat door mijn eigen handen, en er zit vaak iets bij dat ik zelf heb beschilderd.